Een kleine val met grote gevolgen

Interview met de heer Blaauw

Tijdens het ophangen van de kerstverlichting kwam de 70-jarige de heer Blaauw uit Ten Boer ongelukkig ten val. Het gevolg: een ontwrichte voet die niet meer recht onder het been stond. Een operatie volgde, maar zijn enkel bleef dik. Omdat de heer Blaauw diabetespatiënt is, voelde hij de pijn niet. Een ontsteking en uitvalsverschijnselen waren het gevolg en een amputatie bleek onontkoombaar. Dat een kleine val een grote nasleep kan hebben, blijkt uit het verhaal van de heer Blaauw.

De ‘beste’ oplossing: een amputatie

“Ik voelde me erg ziek en had echt geen kracht meer. Met hoge ontstekingswaardes ben ik opgenomen in het Martini Ziekenhuis,” vertelt de heer Blaauw openhartig. Na een gesprek met de arts en zijn familie werd al gauw duidelijk dat een amputatie - tot onder de knie - de beste oplossing zou zijn. Deels amputeren was geen optie, omdat de problemen dan terug zouden komen. De pijn die de heer Blaauw continu voelde, maakte hem vastberaden. ”Het liefst wilde ik de volgende dag al op de operatietafel liggen. Het kon me niet snel genoeg gaan. De pijn was bijna ondraaglijk.” Ondanks deze ingrijpende beslissing, bleef hij optimistisch. “Ik zei nog tegen de arts: maak er mooi werk van, anders krijg je geen kerstpakket!”

Doorzettingsvermogen onmisbaar in revalidatieproces

De heer Blaauw heeft niet alleen een groot gevoel voor humor, hij heeft ook een enorm doorzettingsvermogen. “Door mijn tijd bij de commando’s, weet ik hoe ik door moet bijten. Mijn doel had ik direct helder: lopend het pand verlaten en vóór 13 februari weer thuis zijn, want dan ben ik jarig!” Na een week in het ziekenhuis kwam de vraag waar hij wilde revalideren. De heer Blaauw vertelt: “In Innersdijk in Ten Boer ken ik te veel mensen, daarom wilde ik daar niet heen. Verder had ik geen idee wat de mogelijkheden waren.” Revalidatiearts Frank de Vries van het Martini Ziekenhuis gaf hem advies. “Hij vertelde mij dat Maartenshof een gemoedelijke, maar vooral ook goede plek is om te revalideren.” Lachend vervolgt hij: “Mijn schoonzus is die vrijdag direct in de auto gestapt en heeft bij het Informatiepunt Zorggroep Groningen gevraagd hoeveel bedden er vrij waren. Dus ik kon de transferverpleegkundige van het ziekenhuis maandag zelf al vertellen dat er een plekje voor me was in Maartenshof.

Samen revalideren maakt sterk

Om het revalidatieproces te bevorderen, begint het revalideren in Maartenshof meteen na aankomst van de patiënt. Voor de heer Blaauw was dit niet anders. “Ik moest in de brug heen en weer ‘wippen’ en aan de gewichten ‘trekken’.” Daarvoor kreeg hij eerst een noodprothese. “Ik had me daar wel op verkeken. Het is erg lastig om balans te vinden met een prothese.” Hij vervolgt: “Maar gelukkig had ik een heel fijn behandelteam. Naast de goede zorg die zij mij gaven, heb ik ook erg veel gelachen tijdens de vier maanden dat ik bij Zorggroep Groningen revalideerde.” De heer Blaauw ontmoette tijdens zijn verblijf drie andere mannen die ook revalideerden, waarvan twee ook na een amputatie. “We moedigden elkaar aan en trokken samen op. Ze noemden ons ‘de vier musketiers’! Ook na ons verblijf in Maartenshof hebben we nog contact met elkaar.”

Op pad met een prothese

Terwijl de heer Blaauw in Maartenshof verbleef, maakte OIM Orthopedie in Haren zijn prothese. Die kreeg hij in januari. “De revalidatie ging sindsdien zo voortvarend, dat ik na drie weken al ben ontslagen. Het vele oefenen heeft zijn vruchten afgeworpen.” Toch blijft het voor de heer Blaauw lastig om buiten te lopen met een prothese. “Het verschil in ondergrond zorgt ervoor dat ik continu alert moet zijn en op mijn evenwicht moet letten. Daardoor ben ik ’s avonds wel moe in het been. Het kost energie, maar ik laat me niet kennen.” Hij vervolgt: “Ik hoop dat ik snel weer kan autorijden en mezelf naar de mooiste visplekjes kan brengen. Ik heb weer net zo veel plezier in het leven als voorheen.”

Tijdelijk ‘thuis’ in expertisecentrum Maartenshof

Inmiddels is de heer Blaauw weer thuis en het gaat goed met hem. Hij gaat alleen nog voor de standaard controlebezoeken naar de revalidatiearts. Terugblikkend op zijn revalidatieperiode vertelt hij Maartenshof zeker aan te bevelen. “Ten eerste omdat het een fijne omgeving is, met kundige en sympathieke behandelaren. En niet in de laatste plaats omdat de faciliteiten goed zijn. Mijn familie kwam hier elke avond langs en ze aten regelmatig een hapje mee in de Brasserie. Maartenshof is wat mij betreft de perfecte plek om te revalideren na een amputatie.”

>> Klik hier om terug te keren naar alle artikelen van de nieuwsbrief