De dagelijkse zorg als onderdeel van de revalidatie

Een interview met mevrouw Darneviel (cliënt) en Rianne Hillenga (verzorgende)

Mevrouw Darneviel (88) kreeg afgelopen zomer tweemaal vlak achter elkaar een beroerte. Ze vertelt: ‘Toen ik een puzzelboekje wilde pakken en deze uit mijn hand viel, werd duidelijk dat er iets niet in orde was.’ In het ziekenhuis bleek het om een lichte beroerte te gaan. Een paar dagen daarna was bij het opstaan ineens haar linkerarm verlamd en ook het lopen ging moeizaam. Het was een tweede beroerte. Na een korte tijd in het ziekenhuis ging ze voor revalidatie naar Maartenshof. Rianne Hillenga werkt als verzorgende IG op de afdeling voor neurorevalidatie. Mevrouw Darneviel mag binnenkort naar huis en samen vertellen ze over de revalidatie van afgelopen periode.

De wens van de cliënt centraal

Op de vraag wat voor haar het allerbelangrijkste was tijdens de revalidatie, antwoordt mevrouw Darneviel: ‘Weer goed leren lopen en mezelf kunnen redden. Bijvoorbeeld naar de kapper of zelf even naar de winkel kunnen. Toen ik hier kwam zat ik in een rolstoel. Gisteren ben ik helemaal zelf zonder stok naar de fysiotherapie gelopen. Er is een hoop veranderd in de tussentijd.’ Rianne vertelt: ‘Fysiotherapie, ergotherapie, logopedie, de diëtist, maatschappelijk werk en de psycholoog. Alle disciplines komen direct in het begin langs en er wordt een behandelplan op maat opgesteld. Hierin staan de wensen en behoeften van de cliënt centraal.’

De dagelijkse zorg als onderdeel van de revalidatie

Lopen, fietsen, krachttraining, handtherapie, het weer zelf aanleren van de algemene dagelijkse levensverrichtingen (ADL): het was afgelopen periode allemaal onderdeel van de revalidatie. Niet alleen de behandelaren, maar ook de dagelijkse zorg speelt hierin een grote rol. ‘Samen hebben we veel geoefend,’ vertelt Rianne. Mevrouw Darneviel vult haar aan: ‘Zij ondersteunde mij met het lopen van het bed naar de badkamer en later naar de huiskamer. In het begin ging het met mijn linkerbeen niet goed. Dat is door krachttraining een stuk verbeterd en nu kan ik weer heel goed zelfstandig lopen.’ Rianne: ‘Ook vindt er ‘training on the job’ plaats. Dat is een praktische opleiding op de werkplek door collega’s onderling. Zo wisselen we kennis en ervaring uit omtrent verplaatsingen en de ADL-handelingen.’

‘Het was niet altijd gemakkelijk’

‘Toen ik hier kwam wist ik niet wat me te wachten stond,’ vertelt mevrouw Darneviel. ‘Ik zag er best wel tegen op, maar het is me allemaal meegevallen. Het was niet altijd gemakkelijk. Ik heb zelf heel erg doorgezet en dacht ‘ik moet nu verder’. Maar ook op tijd rust nemen is erg belangrijk.’ Rianne: ‘We kijken heel erg naar de belastbaarheid per cliënt. Voor sommige cliënten worden bewust rustmomenten ingepland en de therapieën daarop afgestemd. Ook werken wij volgens de manier van motiverende gespreksvoering. Dat betekent dat we de cliënt stap voor stap ondersteunen om zichzelf te motiveren om letterlijk en figuurlijk in beweging te komen. Dat een cliënt zelf gemotiveerd is om te herstellen is heel belangrijk.’

Gelukkig weer naar huis

Mevrouw Darneviel heeft inmiddels op advies van de fysiotherapeut een nieuwe rollator die ze met één hand kan bedienen. Ook heeft ze samen met de activiteitentherapie gezocht naar iets wat ze leuk vindt om overdag te doen. Ze is inmiddels ze weer druk bezig met het maken van woordzoekers. Voor extra ondersteuning van de linkerhand heeft ze een speciaal kussen gekregen. ‘Ook hebben we thuiszorg aangevraagd voor mevrouw. Dat is door ons Informatiepunt geregeld,’ aldus Rianne. Mevrouw Darneviel tilt haar linkerarm op en zegt: ‘Gelukkig kan ik de arm weer optillen en de duim weer bewegen door de therapie. Ik kan me nu prima redden en ik ben blij dat ik weer naar huis mag, ook al was de zorg en het eten en drinken hier geweldig.’

>> Klik hier om terug te keren naar alle artikelen van de nieuwsbrief